ام‌سلمه (رض) روایت کرد که: هنگامی که پیامبر (ص) خانه‌اش را ترک می‌کرد، می‌گفت:

بِسْمِ اللَّهِ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ اَللَّـهُمَّ إِنَّا نَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ نَزِلَّ أَوْ نَضِلَّ أَوْ نَظْلِمَ أَوْ نُظْلَمَ أَوْ نَجْهَلَ أَوْ يُجْهَلَ عَلَيْنَا

بسم الله، توکلت علی الله. اللهم، انا نعوذ بک من ان نزل او نضل، او نظلم او نظلم، او نجهل او یجهل علینا

به نام الله، بر الله توکل کردم. ای الله! ما به تو پناه می‌بریم از اینکه ناخواسته بلغزیم یا گمراه شویم، یا ظلم کنیم یا مورد ظلم واقع شویم، یا از روی جهل عمل کنیم یا با ما جاهلانه رفتار شود. یک مؤمن باید این اذکار را با قلبش هرگاه (روز/شب) بیرون می‌رود بخواند.

Reference: صحیح (آلبانی). ترمذی: ۳۴۲۷