ابن عباس (رض) گفت: هنگامی که پیامبر (ص) در شب برای خواندن تهجد می‌ایستاد، می‌خواند:

اَللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ قَيِّمُ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ وَلَكَ الْحَمْدُ، لَكَ مُلْكُ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ، وَلَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ نُورُ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ، وَلَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ الْحَقُّ، وَوَعْدُكَ الْحَقُّ، وَلِقَاؤُكَ حَقٌّ، وَقَوْلُكَ حَقٌّ، وَالْجَنَّةُ حَقٌّ، وَالنَّارُ حَقٌّ، وَالنَّبِيُّونَ حَقٌّ، وَمُحَمَّدٌ ﷺ حَقٌّ، وَالسَّاعَةُ حَقٌّ، اَللَّهُمَّ لَكَ أَسْلَمْتُ، وَبِكَ آمَنْتُ وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، وَإِلَيْكَ أَنَبْتُ، وَبِكَ خَاصَمْتُ، وَإِلَيْكَ حَاكَمْتُ، فَاغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ، وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ، أَنْتَ الْمُقَدِّمُ وَأَنْتَ الْمُؤَخِّرُ، لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ (لَا إِلَهَ غَيْرُكَ)

اللهم لک الحمد. انت قیم السماوات و الارض و من فیهن. و لک الحمد، لک ملک السماوات و الارض و من فیهن. و لک الحمد، انت نور السماوات و الارض. و لک الحمد، انت الحق و وعدک الحق، و لقاؤک حق، و قولک حق، و الجنة حق و النار حق و النبیون حق. و محمد (ص) حق، و الساعة حق. اللهم لک اسلمت و بک امنت، و علیک توکلت، و الیک انبت و بک خاصمت، و الیک حاکمت فاغفر لی ما قدمت و ما اخرت و ما اسررت و ما اعلنت، انت المقدم و انت المؤخر، لا اله الا انت

ای الله! تمام ستایش‌ها برای توست، تو نگهدارنده آسمان‌ها و زمین و هر آنچه در آن‌هاست هستی. تمام ستایش‌ها برای توست؛ تو پادشاهی آسمان‌ها و زمین و هر آنچه در آن‌هاست را داری. تمام ستایش‌ها برای توست؛ تو نور آسمان‌ها و زمین هستی. و تمام ستایش‌ها برای توست؛ تو پادشاه آسمان‌ها و زمین هستی؛ و تمام ستایش‌ها برای توست؛ تو حقی و وعده تو حق است، و دیدار تو حق است، کلام تو حق است و بهشت حق است و جهنم حق است و تمام پیامبران (درود بر آن‌ها باد) حق هستند؛ و محمد (ص) حق است، و روز رستاخیز حق است. ای الله! من تسلیم (اراده) تو هستم؛ به تو ایمان دارم و بر تو توکل می‌کنم. و به سوی تو توبه می‌کنم، و با کمک تو بحث می‌کنم (با مخالفانم، بی‌ایمانان) و تو را به داوری می‌گیرم (تا میان ما قضاوت کنی). لطفا گناهان گذشته و آینده‌ام را ببخش؛ و آنچه پنهان کردم یا آشکار کردم و تو کسی هستی که (برخی مردم را) پیش می‌اندازی و (برخی را) عقب می‌اندازی. هیچ معبودی شایسته پرستش جز تو نیست.

Reference: بخاری: ۱۱۲۰