اَللَّهُمَّ أَنْتَ الْمَلِكُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، أَنْتَ رَبِّي وَأَنَا عَبْدُكَ، ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَفْتُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي ذُنُوبِي جَمِيعًا إِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ، وَاهْدِنِي لِأَحْسَنِ الْأَخْلَاقِ لَا يَهْدِي لِأَحْسَنِهَا إِلَّا أَنْتَ، وَاصْرِفْ عَنِّي سَيِّئَهَا، لَا يَصْرِفُ عَنِّي سَيِّئَهَا إِلاَّ أَنْتَ.

اللهم انت الملک لا اله الا انت. انت ربی و انا عبدک، ظلمت نفسی و اعترفت بذنبی فاغفر لی ذنوبی جمیعا انه لا یغفر الذنوب الا انت. و اهدنی لاحسن الاخلاق لا یهدی لاحسنها الا انت، و اصرف عنی سیئها لا یصرف عنی سیئها الا انت

ای الله، تو پادشاهی، معبودی جز تو نیست. تو پروردگار منی و من بنده تو هستم، به خودم ستم کردم و به گناهم اعتراف کردم، پس تمام گناهانم را ببخش زیرا هیچ کس جز تو گناهان را نمی‌بخشد. مرا به بهترین اخلاق هدایت کن زیرا هیچ کس جز تو به آن هدایت نمی‌کند، و اخلاق بد را از من دور کن زیرا هیچ کس جز تو آن را از من دور نمی‌کند.

Reference: مسلم: ۷۷۱