اَلْحَمْدُ لِلَّهِ حَمْدًا كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ مُبَارَكًا عَلَيْهِ كَمَا يُحِبُّ رَبُّنَا وَيَرْضَى

الحمدلله حمدا کثیرا طیبا مبارکا فیه مبارکا علیه کما یحب ربنا و یرضی

ستایش مخصوص الله است، ستایشی بسیار، پاک و پربرکت در آن، پربرکت بر آن، آنگونه که پروردگار ما دوست دارد و خشنود می‌شود. رفاعه بن رافع (رض) گفت که: «من پشت سر پیامبر (ص) نماز خواندم و عطسه کردم و گفتم: (دعا در بالا ذکر شده است) هنگامی که ایشان نماز را تمام کردند، رسول الله (ص) فرمودند: چه کسی بود که در نماز سخن گفت؟ اما هیچ کس چیزی نگفت. سپس ایشان بار دوم فرمودند: چه کسی بود که در نماز سخن گفت؟ پس رفاعه بن رافع بن عفراء (رض) گفت: من بودم، ای رسول خدا. ایشان فرمودند: من گفتم: (دعا در بالا ذکر شده است). پیامبر (ص) فرمودند: قسم به آن کسی که جانم در دست اوست، بیش از سی فرشته شتافتند تا ببینند کدامیک از آنها آن را بالا ببرد.»

Reference: حسن (آلبانی). سنن نسایی: ۹۳۱