عایشه (رض) گفت: شبی رسول الله (ص) را در بستر نیافتم. (در تاریکی) به دنبال ایشان گشتم. سپس دستم به کف پای ایشان خورد. ایشان در سجده بودند و پاهایشان عمود بود. ایشان می‌فرمودند:

اَللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوْذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ، وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ، وَأَعُوْذُ بِكَ مِنْكَ، لَا أُحْصِيْ ثَنَاءً عَلَيْكَ، أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ

اللهم انی اعوذ برضاک من سخطک، و بمعافاتک من عقوبتک و اعوذ بک منک، لا احصی ثناء علیک، انت کما اثنیت علی نفسک

ای الله، من به خشنودی تو پناه می‌برم از خشم تو، و به عافیت تو از عقوبت تو، و به تو پناه می‌برم از تو. من نمی‌توانم شمارش ستایش تو را به جا آورم. تو آنگونه هستی که خودت را ستایش کرده‌ای.

Reference: مسلم: ۴۸۶، صحیح (آلبانی). ترمذی: ۳۵۶۶