Âişe (ra) şöyle rivayet etmiştir: Bir gece yatakta Resûlullah'ı (ﷺ) bulamadım. (Karanlıkta) aradım. Elim onun ayak tabanına değdi. O sırada secdedeydi ve ayakları dimdikti. Şöyle diyordu:

اَللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوْذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ، وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ، وَأَعُوْذُ بِكَ مِنْكَ، لَا أُحْصِيْ ثَنَاءً عَلَيْكَ، أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ

Allâhümme innî eûzü biridâke min sahatike, ve bimuâfâtike min ukûbetike ve eûzü bike minke, lâ uhsî senâen aleyke, ente kemâ esneyte alâ nefsike

Allah'ım! Gazabından rızana, cezandan affına sığınırım. Senden Sana sığınırım. Seni övmenin sonsuzluğunu sayamam. Sen, kendini övdüğün gibisin.

Reference: Müslim: 486, Sahîh (Elbânî). Tirmizî: 3566