اَللَّهُمَّ أَلِّفْ بَيْنَ قُلُوبِنَا وَأَصْلِحْ ذَاتَ بَيْنِنَا وَاهْدِنَا سُبُلَ السَّلَامِ وَنَجِّنَا مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّوْرِ وَجَنِّبْنَا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَبَارِكْ لَنَا فِي أَسْمَاعِنَا وَأَبْصَارِنَا وَقُلُوبِنَا وَأَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ وَاجْعَلْنَا شَاكِرِيْنَ لِنِعْمَتِكَ مُثْنِيْنَ بِهَا قَابِلِيْهَا وَأَتِمَّهَا عَلَيْنَا

اللهم الف بین قلوبنا و اصلح ذات بیننا واهدنا سبل السلام، و نجنا من الظلمات الی النور، و جنبنا الفواحش ما ظهر منها و ما بطن، و بارک لنا فی اسماعنا و ابصارنا و قلوبنا و ازواجنا و ذریاتنا و تب علینا انک انت التواب الرحیم واجعلنا شاکرین لنعمتک مثنین بها قابلیها و اتمها علینا

ای الله، بین دل‌های ما الفت ایجاد کن، و روابط ما را اصلاح گردان، و ما را به راه‌های صلح هدایت کن، و ما را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آور، و ما را از زشتی‌ها، چه آشکار و چه پنهان، دور بدار، و در شنوایی ما، دیدگان ما، دل‌های ما، همسران ما و فرزندان ما برکت ده، و توبه ما را بپذیر؛ همانا تو توبه‌پذیر و مهربانی. و ما را شکرگزار نعمت خود قرار ده، و ما را ستایشگر آن و پذیرنده آن گردان و نعمتت را بر ما تمام کن. عبدالله بن مسعود (رض) گفت: رسول الله (ص) این دعا را به ما می‌آموختند تا بعد از تشهد بخوانیم.

Reference: ضعیف (آلبانی). ابو داود: ۹۶۹