ئەبوو بەکری سدیق (ڕەزای خوای لێبێت) دەڵێت: داوام لە پێغەمبەری خودا (ﷺ) کرد کە دوعایەکم فێر بکات تا لە نوێژەکەمدا بیخوێنم. فەرمووی بڵێ:

اَللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِيْ ظُلْمًا كَثِيْرًا وَلَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ فَاغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً مِنْ عِنْدِكَ وَارْحَمْنِيْ إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

اللەھوممە ئیننی زەلەمتو نەفسی زولمەن کەسیرەن، وە لا یەغفیروز زونوبە ئیللە ئەنتە، فەغفیر لی مەغفیرەتەن مین عیندیکە وەرحەمنی ئیننەکە ئەنتەل غەفورور ڕەحیم

ئەی خودایە، من ستەمم لە خۆم کردووە ستەمێکی زۆر، و کەس لە گوناهەکان خۆش نابێت جگە لە تۆ، بۆیە لێم خۆشبە بە لێخۆشبوونێک لە لای خۆتەوە و ڕەحمم پێ بکە، بەڕاستی تۆ لێخۆشبوو و میهرەبانیت.

Reference: بوخاری: ٨٣٤