اَللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوْذُ بِكَ مِنَ الْبُخْلِ، وَأَعُوْذُ بِكَ مِنَ الْجُبْنِ، وَأَعُوْذُ بِكَ مِنْ أَنْ نُرَدَّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ، وَأَعُوْذُ بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْقَبْرِ

اللهم انی اعوذ بک من البخل، و اعوذ بک من الجبن، و اعوذ بک من ان ارد الی ارذل العمر، و اعوذ بک من فتنة الدنیا و عذاب القبر

ای الله! من به تو پناه می‌برم از بخل، و به تو پناه می‌برم از ترس (بزدلی)، و به تو پناه می‌برم از اینکه به پست‌ترین مرحله عمر (پیری و ناتوانی) برگردانده شوم، و به تو پناه می‌برم از فتنه دنیا و عذاب قبر. از سعد بن ابی وقاص (رض) روایت شده است: سعد (رض) این کلمات را به پسرانش می‌آموخت همانطور که معلم به کودکان نوشتن می‌آموزد. و می‌گفت که در پایان نماز، رسول الله (ص) در این موارد (به الله) پناه می‌بردند: (دعا در بالا ذکر شده است)

Reference: بخاری: ۶۳۷۴