عبدالله بن عمر (رض) روایت کرد: در حالی که ما با رسول الله (ص) نماز می‌خواندیم، شخصی از میان مردم گفت:

اَللَّهُ أَكْبَرُ كَبِيْرًا، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ كَثِيرًا، وَسُبْحَانَ اللَّهِ بُكْرَةً وَأَصِيلًا

الله اکبر کبیرا، و الحمدلله کثیرا، و سبحان الله بکرة و اصیلا

الله بزرگترین است، بسیار بزرگ. و ستایش فراوان برای الله است. و پاک و منزه است الله، در بامداد و شامگاه. رسول الله (ص) فرمودند: «چه کسی چنین کلماتی گفت؟» شخصی از میان مردم گفت: «من! ای رسول خدا!» ایشان (ص) فرمودند: «گفتن آن مرا شگفت‌زده کرد زیرا برای این دعا، درهای آسمان گشوده شد.» ابن عمر (رض) گفت: «من از زمانی که شنیدم رسول الله (ص) این را می‌گویند، آنها را ترک نکرده‌ام.»

Reference: مسلم: ۶۰۱