رسول الله (ص) عادت داشتند در پایان نماز وتر بگویند:

اَللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوْذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ، وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ، وَأَعُــوذُ بِكَ مِنْكَ، لَا أُحْصِيْ ثَنَاءً عَلَيْكَ، أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ

اللهم انی اعوذ برضاک من سخطک، و بمعافاتک من عقوبتک و اعوذ بک منک، لا احصی ثناء علیک انت کما اثنیت علی نفسک

ای الله، من به خشنودی تو پناه می‌برم از خشمت، و به عفو تو از مجازاتت، و به تو پناه می‌برم از خودت. من نمی‌توانم ستایش تو را بشمارم، تو آنگونه‌ای که خودت را ستوده‌ای. علی (رض) گفت، رسول الله (ص) این کلمات را در پایان نماز وتر می‌فرمودند. پایان نماز وتر در اینجا به روشنی بیان نشده که قبل از سلام است یا بعد از سلام. بنابراین، یک مؤمن می‌تواند این دعا را در پایان نماز وتر قبل از سلام یا بعد از سلام بخواند.

Reference: صحیح. ابوداود: ۱۴۲۷