اَللَّهُمَّ اهْدِنِيْ فِيمَنْ هَدَيْتَ، وَعَافِنِيْ فِيمَنْ عَافَيْتَ، وَتَوَلَّنِي فِيمَنْ تَوَلَّيْتَ وَبَارِكْ لِي فِيمَا أَعْطَيْتَ وَقِنِيْ شَرَّ مَا قَضَيْتَ فَإِنَّكَ تَقْضِيْ وَلَا يُقْضَى عَلَيْكَ وَإِنَّهُ لَا يَذِلُّ مَنْ وَالَيْتَ، وَلَا يَعِزُّ مَنْ عَادَيْتَ تَبارَكْتَ رَبَّنَا وَتَعَالَيْتَ

اللهم اهدنی فیمن هدیت، و عافنی فیمن عافیت، و تولنی فیمن تولیت، و بارک لی فیما اعطیت، و قنی شر ما قضیت، فانک تقضی و لا یقضی علیک، و انه لا یذل من والیت، و لا یعز من عادیت، تبارکت ربنا و تعالیت

ای الله، مرا هدایت کن با کسانی که هدایت کردی، و عافیت ده با کسانی که عافیت دادی، و سرپرستی مرا بپذیر با کسانی که سرپرستی کردی، و در آنچه به من دادی برکت ده، و مرا از شر آنچه مقدر کردی حفظ کن، چرا که تو حکم می‌کنی و بر تو حکم نمی‌شود، و به راستی کسی که تو دوست داری خوار نمی‌شود و کسی که تو دشمن داری عزیز نمی‌شود. پروردگارا تو خجسته و بلندمرتبه‌ای. حسن بن علی (رض) درباره این قنوت گفت: «رسول الله (ص) این کلمات را به من آموختند تا در نماز وتر به عنوان قنوت وتر بگویم.»

Reference: صحیح (آلبانی). ابو داود: ۱۴۲۵