Yəzid ibn Rukanə (r.a) rəvayət edir ki...

اَللَّهُمَّ عَبْدُكَ وَابْنُ أَمَتِكَ اِحْتَاجَ إِلَى رَحْمَتِكَ، وَأَنْتَ غَنِيٌّ عَنْ عَذَابِهِ، إِنْ كَانَ مُحْسِنًا فَزِدْ فِي حَسَنَاتِهِ، وَإِنْ كَانَ مُسِيئًا فَتَجَاوَزْ عَنْهُ

Allahummə abdukə vəbnu əmətik ihtacə ila rəhmətik, və əntə ğəniyyun ən əzabih, in kanə muhsinən fə-zid fi həsənatih, və in kanə musiən fə-təcavəz ənh

Allahım! Sənin qulun və kənizinin oğlu Sənin rəhmətinə möhtacdır. Sənin isə ona əzab verməyə ehtiyacın yoxdur. Əgər o, yaxşı əməl sahibi idisə, Sən onun yaxşılıqlarını artır, yox əgər günahkar idisə, ondan keç (bağışla).

Reference: Səhih (Albani). əl-Hakim: 1/359