Vasilə ibnul-Əsqa (r.a) rəvayət edir ki: “Rəsulullahı (s.a.s) bir nəfərin cənazə namazında belə deyərkən eşitdim:”

اَللَّهُمَّ إِنَّ (فُلَانَ بْنَ فُلَانٍ) فِي ذِمَّتِكَ وَحَبْلِ جِوَارِكَ فَقِهِ مِنْ فِتْنَةِ الْقَبْرِ وَعَذَابِ النَّارِ وَأَنْتَ أَهْلُ الْوَفَاءِ وَالْحَقِّ اَللَّهُمَّ فَاغْفِرْ لَهُ وَارْحَمْهُ إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

Allahummə innə (fulanəbnə fulan) fi zimmətik, və həbli civarik, fəqihi min fitnətil-qabri və əzabin-nar, və əntə əhlul-vəfai vəl-həqq, fəğfir ləhu vərhəmhu innəkə əntəl-ğəfurur-rəhim

Allahım! Həqiqətən, (filankəs oğlu filankəs) Sənin himayəndədir və Sənin amanındadır. Onu qəbir fitnəsindən və Cəhənnəm əzabından qoru! Sən Vəfa və Haqq sahibisən. Onu bağışla və ona rəhm et! Həqiqətən, Sən Bağışlayansan, Rəhmlisən.

Reference: Səhih. Əbu Davud: 3202