عبدالله بن عمر (رض) گفت که پیامبر (ص) این دعا را در آغاز سفرشان می‌خواندند:

اَللَّهُ أَكْبَرُ، اَللَّهُ أَكْبَرُ، اَللَّهُ أَكْبَرُ، سُبْحَانَ الَّذِيْ سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِيْنَ، وَإِنَّا إِلَى رَبِّنَا لَمُنْقَلِبُوْنَ اَللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ فِي سَفَرِنَا هَذَا الْبِرَّ وَالتَّقْوَى وَمِنَ الْعَمَلِ مَا تَرْضَى، اَللَّهُمَّ هَوِّنْ عَلَيْنَا سَفَرَنَا هَذَا وَاطْوِ عَنَّا بُعْدَهُ، اَللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِي السَّفَرِ وَالْخَلِيْفَةُ فِي الْأَهْلِ، اَللَّهُمَّ إِنِّيْ أَعُوْذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ، وَكَآبَةِ الْمَنْظَرِ، وَسُوْءِ الْمُنْقَلَبِ فِي الْمَالِ وَالْأَهْلِ

الله اکبر، الله اکبر، الله اکبر. سبحان الذی سخر لنا هذا و ما کنا له مقرنین. و انا الی ربنا لمنقلبون. اللهم انا نسالک فی سفرنا هذا البر والتقوی، و من العمل ما ترضی، اللهم هون علینا سفرنا هذا و اطو عنا بعده، اللهم انت الصاحب فی السفر، و الخلیفة فی الاهل، اللهم انی اعوذ بک من وعثاء السفر، و کابة المنظر، و سوء المنقلب فی المال و الاهل

الله بزرگترین است (۳ بار). پاک است آن که این را برای ما مسخر کرد در حالی که ما توانایی آن را نداشتیم. همانا ما به سوی پروردگارمان بازمی‌گردیم. ای الله، ما در این سفرمان از تو نیکی و تقوا، و عملی که آن را می‌پسندی می‌خواهیم. ای الله، این سفر ما را بر ما آسان گردان و دوریش را بر ما کوتاه کن. ای الله، تو همراه در سفری و جانشین در خانواده. ای الله، من به تو پناه می‌برم از سختی سفر، و منظره ناخوشایند و بازگشت بد در مال و خانواده. و هنگامی که پیامبر (ص) از سفرشان باز می‌گشتند، آن را می‌خواندند و به آن می‌افزودند:

Reference: مسلم: ۱۳۴۲