اَللَّهُمَّ اقْسِمْ لَنَا مِنْ خَشْيَتِكَ مَا يَحُولُ بَيْنَنَا وَبَيْنَ مَعَاصِيْكَ وَمِنْ طَاعَتِكَ مَا تُبَلِّغُنَا بِهِ جَنَّتَكَ وَمِنَ الْيَقِيْنِ مَا تُهَوِّنُ بِهِ عَلَيْنَا مُصِيْبَاتِ الدُّنْيَا وَمَتِّعْنَا بِأَسْمَاعِنَا وَأَبْصَارِنَا وَقُوَّتِنَا مَا أَحْيَيْتَنَا وَاجْعَلْهُ الْوَارِثَ مِنَّا وَاجْعَلْ ثَأْرَنَا عَلَى مَنْ ظَلَمَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى مَنْ عَادَانَا وَلَا تَجْعَلْ مُصِيْبَتَنَا فِي دِيْنِنَا وَلَا تَجْعَلِ الدُّنْيَا أَكْبَرَ هَمِّنَا وَلَا مَبْلَغَ عِلْمِنَا وَلَا تُسَلِّطْ عَلَيْنَا مَنْ لَا يَرْحَمُنَا

አላሁመቅሲም ለና ሚን ኸሽየቲከ ማ የሁሉ በይነና ወ በይነ መኣሲከ፣ ወ ሚን ጣአቲከ ማ ቱበሊጉና ቢሂ ጀነተከ፣ ወ ሚነል-የቂኒ ማ ቱሀዊኑ ቢሂ አለይና ሙሲበቲድ-ዱንያ፣ ወ መቲእና ቢ አስማኢና፣ ወ አብሷሪና፣ ወ ቁወቲና ማ አህየይተና፣ ወጅአልሁል-ዋሪሰ ሚና፣ ወጅአል ሰእረና አላ መን ዘለመና፣ ወንሱርና አላ መን አዳና፣ ወላ ተጅአል ሙሲበተና ፊ ዲኒና፣ ወላ ተጅአሊድ-ዱንያ አክበረ ሀሚና፣ ወላ መብለገ ኢልሚና፣ ወላ ቱሰሊት አለይና መን ላ የርሀሙና

አላህ ሆይ! በእኛ እና አንተን በማመጽ መካከል የሚጋርድ የሆነን ፍራቻህን ለግሰን፤ ወደ ጀነትህ የሚያደርሰንን ታዛዥነት፣ የዚህን ዓለም መከራ የሚያቀልልንን እርግጠኝነት ለግሰን። አላህ ሆይ! በህይወት እስካቆየኸን ድረስ በመስማታችን፣ በማየታችን እና በጉልበታችን ተጠቃሚዎች አድርገን፣ ወራሾቻችንም አድርጋቸው (እስከ እለተ ሞታችን ጤነኞች አድርገን)። በቀላችንም በበደለን ላይ አድርግልን። ጠላቶቻችንንም እንድናሸንፍ እርዳን። መከራችንን በሃይማኖታችን ላይ አታድርግብን። ይህችን ዓለም የጭንቀታችን ሁሉ ትልቁ እና የእውቀታችን መጨረሻ አታድርግብን። በእኛ ላይም የማያዝንልንን ጨካኝ አትሹምብን። አብዱላህ ቢን ዑመር (ረ.ዐ) እንዲህ አሉ፡ ነቢዩ (ሶ.ዐ.ወ) መጅሊስን ከመልቀቃቸው በፊት ይህንን ዱዓ ይሉ ነበር እና ለባልደረቦቻቸው ሳይጸልዩ መጅሊስን የሚለቁበት ጊዜ ጥቂት ነበር። ይህ ሀዲስ ሀሰን ነው። [ቲርሚዚ (49-ኪታቡድ ደዋት፣ 80-ባቢ) 5/492-493] በሌላ ዘገባ፣ ታቢኢ ናፊ እንዲህ አለ፣ “አብዱላህ ኢብኑ ዑመር (ረ.ዐ) በስብሰባው ላይ ለተቀመጡት ሰዎች እነዚህን ቃላት ሳይናገር ከስብሰባ አይነሳም ነበር። [ነሳኢ፣ አስ-ሱነኑል ኩብራ 6/106፤ ኢብኑ አል-አሲር፣ ጃሚኡል ኡሱል 4/279] ነቢዩ (ሶ.ዐ.ወ)፣ የመጅሊሳቸው ባልደረቦች፣ አብዱላህ ኢብኑ ዑመር (ረ.ዐ) ወይም የመጅሊሳቸው ሰዎች ለዱዓ እጃቸውን እንዳላነሱ ልብ ሊባል ይገባል። ባልደረቦቹ የነቢዩን (ሶ.ዐ.ወ) ሱና በማስተላለፍ ረገድ በጣም ፍላጎት ያላቸው እና ትጉ እንደነበሩ አይተናል። በዚህ ልዩ ሁኔታ በዱዓ ወቅት እጆችን ማንሳት የተፈቀደ መሆኑን ይገልጹ ነበር። ለዚህም ነው ሱናው አለማንሳት እንደሆነ የተረጋገጠው። በተጨማሪም፣ በዱዓ ወቅት እጅን ማንሳት የዱዓ ስነምግባር እንደሆነ አይተናል። ነቢዩ (ሶ.ዐ.ወ) አንዳንዴ ብቻቸውን አንዳንዴም ከባልደረቦቻቸው ጋር ዱዓ ያደርጉ ነበር። በዚህ ሀዲስ ብርሃን፣ በስብሰባው መጨረሻ ላይ፣ ተናጋሪው የዱዓውን ቃላት እንደሚናገር እና የተገኙት ሰዎች አሚን እንደሚሉ ይገነዘባል። እያንዳንዱ ሰው አንዳንዴ እጆቹን ቢያነሳ እና ዱዓ ቢያደርግ፣ እንደ ህገወጥ ወይም ቢዳአ ሊቆጠር የሚችልበት እድል የለም። ሆኖም፣ በአጠቃላይ በጎነት ሀዲስ ላይ በመመርኮዝ፣ በእንደዚህ ዓይነት ዱዓዎች ወቅት እጅን ማንሳት አስፈላጊ ነው ብሎ ማሰብ ወይም እጅን አለማንሳት ህገወጥ ነው ብሎ ማሰብ ቢዳአ ነው። ጉዳዩ ክፍት ስለሆነ፣ በሀዲስ ብርሃን፣ ጉዳዩ ክፍት ሆኖ መቀመጥ አለበት።

Reference: ሐሰን። ቲርሚዚ፡ ፫፭፻፪