اَللَّهُمَّ اقْسِمْ لَنَا مِنْ خَشْيَتِكَ مَا يَحُولُ بَيْنَنَا وَبَيْنَ مَعَاصِيْكَ وَمِنْ طَاعَتِكَ مَا تُبَلِّغُنَا بِهِ جَنَّتَكَ وَمِنَ الْيَقِيْنِ مَا تُهَوِّنُ بِهِ عَلَيْنَا مُصِيْبَاتِ الدُّنْيَا وَمَتِّعْنَا بِأَسْمَاعِنَا وَأَبْصَارِنَا وَقُوَّتِنَا مَا أَحْيَيْتَنَا وَاجْعَلْهُ الْوَارِثَ مِنَّا وَاجْعَلْ ثَأْرَنَا عَلَى مَنْ ظَلَمَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى مَنْ عَادَانَا وَلَا تَجْعَلْ مُصِيْبَتَنَا فِي دِيْنِنَا وَلَا تَجْعَلِ الدُّنْيَا أَكْبَرَ هَمِّنَا وَلَا مَبْلَغَ عِلْمِنَا وَلَا تُسَلِّطْ عَلَيْنَا مَنْ لَا يَرْحَمُنَا

അല്ലാഹുമ്മ-ക്സിം ലനാ മിൻ ഖശ്-യതിക മാ യഹൂലു ബൈനനാ വബൈന മആസ്വീക, വമിൻ ത്വാഅതിക മാ തുബല്ലിഗുനാ ബിഹി ജന്നതക, വമിനൽ-യഖീനി മാ തുഹവ്വിലു ബിഹി അലയ്നാ മുസ്വീബാത്തിദ്-ദുൻയാ, വമത്തിഅ്നാ ബി അസ്മാഇനാ, വഅബ്സ്വാരിനാ, വഖുവ്വതിനാ മാ അഹ്-യയ്തനാ, വജ്അൽഹുൽ വാരിസ മിന്നാ, വജ്അൽ സഅ്റനാ അലാ മൻ ളലമനാ, വൻസുർനാ അലാ മൻ ആദാനാ, വലാ തജ്അൽ മുസ്വീബതനാ ഫീ ദീനിനാ, വലാ തജ്അലിദ്-ദുൻയാ അക്ബറ ഹമ്മിനാ, വലാ മബ്ലഗ ഇൽമിനാ, വലാ തുസല്ലിത് അലയ്നാ മൻ ലാ യർഹമുനാ

അല്ലാഹുവേ, ഞങ്ങൾക്കും പാപങ്ങൾനുമിടയിൽ ഒരു മറയായി വർത്തിക്കുന്ന നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയവും; ഞങ്ങളെ നിൻ്റെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്ന നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു അനുസരണവും; കൂടാതെ ഈ ലോകത്തിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സഹിക്കുന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് എളുപ്പമാകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു വിശ്വാസവും നീ ഞങ്ങൾക്ക് നൽകേണമേ. അല്ലാഹുവേ, നീ ഞങ്ങളെ ജീവിപ്പിക്കുന്ന കാലത്തോളം ഞങ്ങളുടെ കേൾവിയും കാഴ്ചയും ശക്തിയും ഉപയോഗിക്കാൻ നീ ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കുകയും, ഞങ്ങൾ മരിക്കുന്ന ദിവസം വരെ ഞങ്ങളുടെ അവയവങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യേണമേ. ഞങ്ങളോട് അക്രമം ചെയ്തവരിലേക്ക് മാത്രം ഞങ്ങളുടെ പ്രതികാരത്തെ നീ ചുരുക്കുകയും, ഞങ്ങളോട് ശത്രുത കാണിക്കുന്നവർക്കെതിരെ നീ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യേണമേ. ഞങ്ങളുടെ മതകാര്യങ്ങളിൽ യാതൊരു പരീക്ഷണങ്ങളും നീ നൽകരുതേ; ഐഹിക കാര്യങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമോ ഞങ്ങളുടെ അറിവിൻ്റെ അവസാനമോ ആക്കരുത്, മാത്രമല്ല ഞങ്ങളോട് കാരുണ്യം കാണിക്കാത്തവരെ ഞങ്ങളുടെ മേൽ നീ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനും അനുവദിക്കരുതേ. അബ്ദുല്ലാഹ് ബിൻ ഉമർ (റ) പറഞ്ഞു, നബി (ﷺ) മജ്‌ലിസിൽ നിന്ന് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ഇത് പറയാറുണ്ടായിരുന്നു, തൻ്റെ അനുചരന്മാർക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാതെ അദ്ദേഹം ചുരുക്കമായി മാത്രമേ മജ്‌ലിസ് വിട്ടുപോകാറുള്ളൂ. ഈ ഹദീസ് ഹസൻ ആണ്. [തിർമിദി (49-കിതാബുദ് ദഅവാത്, 80-ബാബ്) 5/ 492-493] മറ്റൊരു നിവേദനത്തിൽ, താബിഇയായ നാഫിഅ് പറഞ്ഞു, “മീറ്റിംഗിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളുകൾക്ക് വേണ്ടി ഈ വാക്കുകൾ പറയാതെ അബ്ദുല്ലാഹ് ഇബ്നു ഉമർ (റ) ഒരു മീറ്റിംഗിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് പോകാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. [നസാഇ, അസ്സുനനുൽ കുബ്റ 6/106; ഇബ്നുൽ അസീർ, ജാമിഉൽ ഉസൂൽ 4/279] അവിടുത്തെ മജ്‌ലിസിലെ കൂട്ടുകാരോ അബ്ദുല്ലാഹ് ഇബ്നു ഉമറോ (റ) അല്ലെങ്കിൽ അവൻ്റെ മജ്‌ലിസിലെ ആളുകളോ പ്രാർത്ഥനയിൽ കൈകൾ ഉയർത്തിയിരുന്നില്ല എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. നബിയുടെ (ﷺ) സുന്നത്ത് വിവരിക്കുന്നതിൽ സ്വഹാബികൾ വളരെ താൽപ്പര്യമുള്ളവരും ഉത്സാഹരുമായിരുന്നുവെന്ന് നാം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ ദുആ ചെയ്യുമ്പോൾ കൈകൾ ഉയർത്തുന്നത് അനുവദനീയമാണോ എന്ന് അവർ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ കൈകൾ ഉയർത്തുന്നത് സുന്നത്തല്ല എന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടത്. കൂടാതെ, ദുആ ചെയ്യുമ്പോൾ കൈ ഉയർത്തുന്നത് ദുആയുടെ ഒരു മര്യാദയാണെന്നും നാം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. നബി (ﷺ) ചിലപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കും ചിലപ്പോൾ സ്വഹാബികളോടൊപ്പവും ദുആ ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ഹദീസിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, യോഗത്തിനൊടുവിൽ പ്രഭാഷകൻ ആ ദുആയുടെ വചനങ്ങൾ പറയുമെന്നും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരിക്കുന്നവർ ആമീൻ പറയുമെന്നും മനസ്സിലാക്കാം. ചിലപ്പോൾ എല്ലാവരും കൈകൾ ഉയർത്തി പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അത് നിയമവിരുദ്ധമായിട്ടോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ബിദ്അത്തായിട്ടോ കണക്കാക്കാൻ യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഇത്തരം ദുആകളുടെ കാര്യത്തിൽ കൈകൾ ഉയർത്തേണ്ടത് ആവശ്യമാണെന്ന് കരുതുന്നതോ അല്ലെങ്കിൽ കൈകൾ ഉയർത്താതിരിക്കുന്നത് നിയമവിരുദ്ധമാണെന്ന് കരുതുന്നതോ ഈ കാര്യത്തിലെ ഒരു ബിദ്അത്താണ്. ഈ വിഷയം തുറന്നിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ഹദീസിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ഇതൊരു തുറന്ന കാര്യമായി തന്നെ സൂക്ഷിക്കണം.

Reference: ഹസൻ. തിർമിദി: 3502