عبدالله بن زبیر (رض) هرگاه صدای رعد را می‌شنید، می‌گفت -

سُبْحَانَ الَّذِي يُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَالْمَلَائِكَةُ مِنْ خِيْفَتِهِ

Subhaanal-lathee yusabbihur-ra'du bihamdihi wal-malaa'ikatu min kheefatihi

پاک و منزه است کسی که رعد به ستایش او تسبیح می‌گوید و فرشتگان از ترس او.

Reference: صحیح. ادب المفرد: ۵۶۰