وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ ۖ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ ﴿١١٧﴾ فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿١١٨﴾ فَغُلِبُوا هُنَالِكَ وَانقَلَبُوا صَاغِرِينَ ﴿١١٩﴾ وَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ ﴿١٢٠﴾ قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٢١﴾ رَبِّ مُوسَىٰ وَهَارُونَ ﴿١٢٢﴾

ወአውሀይና ኢላ ሙሳ አን አልቂ ዐሳከ ፈኢዛ ሂየ ተልቀፉ ማ የእፊኩን። ፈወቀዐል ሀቁ ወበጠለ ማ ካኑ የዕመሉን። ፈጉሊቡ ሁናሊከ ወንቀለቡ ሷጊሪን። ወኡልቀየስ ሰሀረቱ ሳጂዲን። ቃሉ አመንና ቢረቢል ዐለሚን። ረቢ ሙሳ ወሀሩን።

(117) ወደ ሙሳም «በትርህን ወርውር» ስንል አወረድንለት (ወረወራትም)፤ ወዲያውም (በትሯ) ያንን የሚያስተባብሉትን (ማስመሰል) ዋጠች። (118) እውነትም ተረጋገጠ፤ ይሠሩት የነበሩትም (ድግምት) ጠፋ። (119) እዚያው ላይ ተሸነፉ፤ የተዋረዱ ሆነውም ተመለሱ። (120) አስማተኞቹም (ለአላህ) ሰጋጆቸ ሆነው ወደቁ። (121) «በዓለማት ጌታ አመንን» አሉ። (122) (እርሱም) በሙሳና በሃሩን ጌታ (አመንን አሉ)። (ሱረቱ አል-አዕራፍ፡ 117-122)

Reference: ሱራ አል-አዕራፍ ፯: ፻፲፯-፻፳፪