Bir nəfər namazda belə dua edirdi:

اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِأَنَّ لَكَ الْحَمْدُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ الْمَنَّانُ بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يَا ذَا الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ يَا حَيُّ يَا قَيُّوْمُ

Allahummə inni əs'əlukə bi-ənnə ləkəl-həmd, la ilahə illə əntəl-mənnanu bədius-səmavati vəl-ərd, ya zəl-cəlali vəl-ikram! Ya həyyu ya qayyum

Allahım! Səndən istəyirəm, çünki həmd Sənə məxsusdur! Səndən başqa ibadətə layiq haqq məbud yoxdur! Sən Mənnan (çox lütfkar), göyləri və yeri yoxdan var edənsən! Ey Əzəmət və İkram sahibi! Ey Həyy (Diri), Ey Qayyum (Əbədi Yaşadan)!

Reference: Səhih (Albani). Əbu Davud: 1495