إِنَّ شَجَرَتَ الزَّقُّومِ ﴿٤٣﴾ طَعَامُ الْأَثِيمِ ﴿٤٤﴾ كَالْمُهْلِ يَغْلِي فِي الْبُطُونِ ﴿٤٥﴾ كَغَلْيِ الْحَمِيمِ ﴿٤٦﴾ خُذُوهُ فَاعْتِلُوهُ إِلَىٰ سَوَاءِ الْجَحِيمِ ﴿٤٧﴾ ثُمَّ صُبُّوا فَوْقَ رَأْسِهِ مِنْ عَذَابِ الْحَمِيمِ ﴿٤٨﴾ ذُقْ إِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْكَرِيمُ ﴿٤٩﴾ إِنَّ هَـٰذَا مَا كُنتُم بِهِ تَمْتَرُونَ ﴿٥٠﴾

إِنَّ شَجَرَةَ الزَّقُّومِ. طَعَامُ الأَثِيمِ...

(۴۳) همانا درخت زقوم (۴۴) خوراک گناهکاران است. (۴۵) مانند مس گداخته، در شکم‌ها می‌جوشد (۴۶) همچون جوشیدن آب سوزان. (۴۷) [گفته می‌شود]: «او را بگیرید و به میان آتش بکشید، (۴۸) سپس بر سرش از عذاب آب جوشان بریزید.» (۴۹) [گفته می‌شود]: «بچش! که تو همان قدرتمند و گرامی هستی! (۵۰) این چیزی است که درباره آن تردید داشتید.»

Reference: سوره دخان ۴۴: ۴۳-۵۰