إِنَّ شَجَرَتَ الزَّقُّومِ ﴿٤٣﴾ طَعَامُ الْأَثِيمِ ﴿٤٤﴾ كَالْمُهْلِ يَغْلِي فِي الْبُطُونِ ﴿٤٥﴾ كَغَلْيِ الْحَمِيمِ ﴿٤٦﴾ خُذُوهُ فَاعْتِلُوهُ إِلَىٰ سَوَاءِ الْجَحِيمِ ﴿٤٧﴾ ثُمَّ صُبُّوا فَوْقَ رَأْسِهِ مِنْ عَذَابِ الْحَمِيمِ ﴿٤٨﴾ ذُقْ إِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْكَرِيمُ ﴿٤٩﴾ إِنَّ هَـٰذَا مَا كُنتُم بِهِ تَمْتَرُونَ ﴿٥٠﴾

อินนะ ชะญะรอตัซซักกูม ตะอามุลอะษีม กัลมุฮ์ลิ ยัฆ์ลี ฟิลบุฏูน กะฆอลยิลหะมีม คุซูฮุ ฟะอ์ติลูฮุ อิลา ซะวาอิลญะฮีม ษุมมะ ซุบบู ฟัวกะ รอสิฮี มิน อะซาบิลหะมีม ซุก์ อินนะกะ อันตัลอะซีซุลกะรีม อินนะ ฮาซา มา กุนตุม บิฮี ตัมตะรูน

(๔๓) แท้จริง ต้นซักกูม (๔๔) คืออาหารสำหรับผู้กระทำบาป (๔๕) เหมือนน้ำมันขุ่นมัว มันเดือดพล่านในท้อง (๔๖) เหมือนการเดือดของน้ำร้อนจัด (๔๗) (จะถูกบัญชาว่า) จับเขาและลากเขาเข้าไปในใจกลางไฟนรก (๔๘) แล้วเทน้ำร้อนจัดลงบนหัวของเขา (๔๙) (จะถูกกล่าวว่า) จงลิ้มรส แท้จริงท่านคือผู้ทรงเกียรติ ผู้สูงส่ง (๕๐) แท้จริงนี่คือสิ่งที่พวกท่านเคยโต้เถียงกัน

Reference: ซูเราะห์อัดดุคาน ๔๔: ๔๓-๕๐