رَبِّ إِنِّى وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّى وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَلَمْ أَكُنۢ بِدُعَآئِكَ رَبِّ شَقِيًّا

ረቢ ኢኒ ወሀነል ዐዝሙ ሚኒ ወሽተዐለር ረእሱ ሸይበን ወለም አኩም ቢዱዓኢከ ረቢ ሸቂያ።

«ጌታዬ ሆይ! እኔ አጥንቴ ከእኔ ደከመ፤ ራስም ሽበትን ተቀጣጠለ፤ ጌታዬ ሆይ! በአንተ ጸሎት (ዱዓ) እምቢተኛ (ለይም) አልሆንኩም» አለ። (ሱረቱ መርየም፡ 4)

Reference: ሱራ ማርያም ፲፱:፬