اَللَّهُمَّ إِنِّي عَبْدُكَ وَابْنُ عَبْدِكَ وَابْنُ أَمَتِكَ، نَاصِيَتِي بِيَدِكَ، مَاضٍ فِيَّ حُكْمُكَ، عَدْلٌ فِيَّ قَضَاؤُكَ، أَسْأَلُكَ بِكُلِّ اسْمٍ هُوَ لَكَ، سَمَّيْتَ بِهِ نَفْسَكَ، أَوْ أَنْزَلْتَهُ فِي كِتَبِكَ، أَوْ عَلَّمْتَهُ أَحَدًا مِنْ خَلْقِكَ، أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ فِي عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ، أَنْ تَجْعَلَ الْقُرْآنَ رَبِيْعَ قَلْبِي، وَنُوْرَ بَصَرِيْ (وَنُورَ صَدْرِي)، وَجَلَاءَ حُزْنِيْ، وَذَهَابَ هَمِّيْ

Allaahumma 'innee 'abduka, wabnu 'abdika, wabnu 'amatika, naasiyatee biyadika, maadhin fiyya hukmuka, 'adlun fiyya qadhaa'uka, 'as'aluka bikulli ismin huwa laka, sammayta bihi nafsaka, 'aw 'anzaltahu fee kitaabika, 'aw 'allamtahu 'ahadan min khalqika, 'aw ista'tharta bihi fee 'ilmil-ghaybi 'indaka, 'an taj'alal-Qur'aana rabee'a qalbee, wa noora basaree (in another narration it is 'sadree' instead of 'basaree'), wa jalaa'a huznee, wa dhahaaba hammee

«بار الها! من بنده تو، و فرزند بنده تو، و فرزند کنیز توام. پیشانی من در دست توست (اختیارم به دست توست). فرمانت درباره من جاری، و قضاوتت درباره من عادلانه است. از تو می‌خواهم به حق هر اسمی که برای خود برگزیده‌ای، یا در کتابت نازل کرده‌ای، یا به کسی از خلق خود آموخته‌ای، یا در علم غیب نزد خویش برگزیده‌ای، که قرآن را بهار دلم، و نور دیده‌ام (یا سینه‌ام)، و برطرف‌کننده غم و اندوهم قرار دهی.»

Reference: [۱] احمد ۱/۳۹۱، و آلبانی آن را در الصحیحه ۱/۳۳۷ صحیح دانسته است [۲] صحیح ابن حبان ۳/۲۵۳