İbn Abbâs'tan (r.a.) rivayetle: Peygamberimiz (s.a.v.) namazda şöyle dua ederdi:

رَبِّ أَعِنِّيْ وَلَا تُعِنْ عَلَىَّ وَانْصُرْنِيْ وَلَا تَنْصُرْ عَلَىَّ وَامْكُرْ لِي وَلَا تَمْكُرْ عَلَىَّ وَاهْدِنِيْ وَيَسِّرِ الْهُدَى لِي وَانْصُرْنِيْ عَلَى مَنْ بَغَى عَلَىَّ رَبِّ اجْعَلْنِيْ لَكَ شَكَّارًا لَكَ ذَكَّارًا لَكَ رَهَّابًا لَكَ مِطْوَاعًا لَكَ مُخْبِتًا إِلَيْكَ أَوَّاهًا مُنِيبًا رَبِّ تَقَبَّلْ تَوْبَتِيْ وَاغْسِلْ حَوْبَتِيْ وَأَجِبْ دَعْوَتِيْ وَثَبِّتْ حُجَّتِيْ وَسَدِّدْ لِسَانِيْ وَاهْدِ قَلْبِيْ وَاسْلُلْ سَخِيْمَةَ صَدْرِيْ

Rabbi! E'innî ve lâ tü'in aleyye, vensurnî ve lâ tensur aleyye, vemkür lî ve lâ temkür aleyye, vahdinî ve yessıril-hüdâ lî, vensurnî alâ men bağâ aleyye. Rabbic'alnî leke şekkâren, leke zakkâren, leke rahhâben, leke mitvâen, leke muhbiten, ileyke evvâhen münîbâ. Rabbi! Tekabbel tevbetî, vağsil havbetî ve ecib da'vetî, ve sebbit hüccetî, ve seddid lisânî, vahdi kalbî, vaslül sahîmete sadrî.

Rabbim, bana yardım et ve aleyhime yardım etme; bana zafer ver ve üzerime zafer verme; benim için hile yap ve aleyhime hile yapma; bana hidayet et ve hidayeti benim için kolaylaştır; bana zulmedenlere karşı bana zafer ver. Rabbim, beni Sana çok şükreden, Seni çok zikreden, Senden çok korkan, Sana itaatkâr, Sana alçakgönüllü, Sana çok yönelen ve dönen birisi kıl. Rabbim, tevbemi kabul et, günahımı sil, duamı kabul et, delilimi sağlamlaştır, dilimi doğrult, kalbime hidayet ver, göğsümdeki kini söküp at.

Reference: Sahih. Tirmizî: 3551