Ibn 'Umar (RA) said: Rarely would the Messenger of Allah (ﷺ) stand from a sitting until he supplicated with these words for his Companions:

اَللَّهُمَّ اقْسِمْ لَنَا مِنْ خَشْيَتِكَ مَا يَحُوْلُ بَيْنَنَا وَبَيْنَ مَعَاصِيْكَ وَمِنْ طَاعَتِكَ مَا تُبَلِّغُنَا بِهِ جَنَّتَكَ وَمِنَ الْيَقِيْنِ مَا تُهَوِّنُ بِهِ عَلَيْنَا مُصِيْبَاتِ الدُّنْيَا وَمَتِّعْنَا بِأَسْمَاعِنَا وَأَبْصَارِنَا وَقُوَّتِنَا مَا أَحْيَيْتَنَا وَاجْعَلْهُ الْوَارِثَ مِنَّا وَاجْعَلْ ثَأْرَنَا عَلَى مَنْ ظَلَمَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى مَنْ عَادَانَا وَلَا تَجْعَلْ مُصِيْبَتَنَا فِي دِيْنِنَا وَلَا تَجْعَلِ الدُّنْيَا أَكْبَرَ هَمِّنَا وَلَا مَبْلَغَ عِلْمِنَا وَلَا تُسَلِّطْ عَلَيْنَا مَنْ لَا يَرْحَمُنَا

Allaahumma-qsim lanaa min khashyatika maa ya’hulu, bainanaa wa baina ma’aasika wa min taa’atika maa tuballighunaa bihi jannataka, wa minal-yaqini maa tuhawwinu bihi ‘alainaa musibaatid-dunyaa, wa matti’naa bi-asmaa’inaa wa absarinaa wa quwwatinaa maa a’hyaytanaa, waj’alhul-waaritha minnaa, waj’al tha’ranaa ‘alaa man zalamanaa, wansurnaa ‘alaa man ‘aadaanaa, wa laa taj’al musibatanaa fi dininaa, wa laa taj’alid-dunyaa akbara hamminaa wa laa mablagha ‘ilminaa, wa laa tusallit ‘alainaa man laa yar’hamunaa

«بار الها! آن مقدار از خشیت خود را نصیب ما کن که میان ما و نافرمانی تو جدایی افکند، و آن مقدار از طاعت خود را که ما را به بهشت تو برساند، و آن مقدار از یقین که مصیبت‌های دنیا را بر ما آسان گرداند. و ما را از گوش‌ها و چشم‌ها و نیرویمان تا زمانی که زنده‌ایم بهره‌مند ساز، و آن را وارث ما قرار ده (تا پایان عمر با ما باشد). و انتقام ما را از کسانی که به ما ستم کرده‌اند بگیر، و ما را بر کسانی که با ما دشمنی می‌کنند یاری ده، و مصیبت ما را در دینمان قرار مده، و دنیا را بزرگترین همّ و غم ما و نهایت دانش ما قرار مده، و کسانی را که بر ما رحم نمی‌کنند بر ما مسلط مگردان.»

Reference: حسن. ترمذی: ۳۵۰۲