اَللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْمًا كَثِيْرًا وَلَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ فَاغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً مِّنْ عِنْدِكَ وَارْحَمْنِيْ إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

ئەڵڵاهوممە ئیننی ظَلَمتو نَفسی ظولمەن کَثیڕەن وە لا یَغفیڕوذ-ذونوبَ ئیللا ئەنتَ، فَغفیڕ لی مەغفیڕَتەن مین عیندیکَ وەڕحَمنی، ئیننَکَ ئەنتَل-غَفوڕوڕ-ڕَحیم

ئەی خودا! بەڕاستی ستەمێکی زۆرم لە خۆم کردووە و هیچ کەسێک لە تاوانەکان خۆش نابێت جگە لە تۆ، بۆیە لێخۆشبوونێک لەلایەن خۆتەوە بەسەرمدا بڕێژە (لێم خۆشبە)، و ڕەحمم پێ بکە، بەڕاستی تۆ لێخۆشبوو و بەزەییدارتی. ئەبوبەکری سدیق (ڕەزای خودای لێ بێت) دەگێڕێتەوە: لە پێغەمبەری خودا (ﷺ)م پرسی کە پاڕانەوەیەکم فێر بکات تاوەکو لە نوێژەکەمدا پێی بپاڕێمەوە. پێی فەرمووم کە بڵێم: (نزاکەی سەرەوە گوتراوە)

Reference: بوخاری: ٨٣٤