اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِيْ يُطْعِمُ وَلَا يُطْعَمُ، مَنَّ عَلَيْنَا فَهَدَانَا وَأَطْعَمَنَا وَسَقَانَا وَكُلَّ بَلَاءٍ حَسَنٍ أَبْلَانَا، اَلْحَمْدُ لِلَّهِ غَيرَ مُوَدَّعٍ وَّلَا مُكَافَأٍ وَّلَا مُكَافَأٍ وَّلَا مَكْفُوْرٍ وَّلَا مُسْتَغْنًى عَنْهُ، اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِيْ أَطْعَمَ مِنَ الطَّعَامِ وَسَقٰى مِنَ الشَّرَابِ وَكَسٰی مِنَ العُرْيِ وَهَدٰى مِنَ الضَّلَالَةِ وَبَصَّرَ مِنَ العَمْيِ وَفَضَّلَ عَلٰى كَثِيْرٍ مِمَّنْ خَلَقَ تَفْضِيلًا، اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ.

Alhamdulillaa-hilladhi ut’emu wa laa ut’amu, manna alaynaa fahadaanaa wa at’amanaa wa saqaanaa wa kulla blaa’in hasanin ablaanaa, Alhamdu lillahi gayra muwaddain wa laa mukaafain wa laa mukaafain wa laa makfu’rin wa laa mustaghnan anhu, Alhamdulillaa-hilladhi at’ama minat-ta’aama minat-ta’aami wasaqa minash sharaabi wa kasaa minaal wuryee wa-hada minad dalaalati wa bassara minal amyee wa faddala mimman khalaqa tafdillan, alhamdulillahi rabbil alaamin.

«ستایش مخصوص خداوندی است که طعام می‌دهد و خود طعام نمی‌خورد. بر ما منت نهاد و هدایت‌مان کرد، و ما را سیر کرد و سیراب نمود، و هر بلای نیکویی را نصیب ما کرد. ستایشی که نه وداع شده است و نه بی‌پاداش، و نه انکار شده و نه ما را از او بی‌نیاز کرده است. ستایش مخصوص خداوندی است که طعام داد و سیراب کرد و پوشاند و از گمراهی هدایت نمود و از کوری بینا کرد و بر بسیاری از مخلوقات برتری بخشید. ستایش مخصوص خداوند، پروردگار جهانیان است.»

Reference: صحیح (احمد شاکر). عمدة التفسیر ۱/۸۶۵