اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ لَا إِلٰهَ إِلَّا اللَّهُ يَفْعَلُ مَا يُرِيْدُ اَللَّهُمَّ أَنْتَ اللَّهُ لَا إِلٰهَ إِلَّا أَنْتَ الْغَنِيُّ وَنَحْنُ الْفُقَرَاءُ أَنْزِلْ عَلَيْنَا الْغَيْثَ وَاجْعَلْ مَا أَنْزَلْتَ لَنَا قُوَّةً وَّبَلَاغًا إِلٰى حِيْنٍ.

Alhamdu lillaahi rabbil-‛aalameen, ar-rahmaan-ir-raheem, maaliki yawm-id-deen, laa ilaaha illaallahu yaf‛alu maa yureed, Allaahumma ant-allaahu laa ilaaha illaa antal-ghaniyyu wa nahnul-fuqaraa, anzil ‛alaynal-ghaytha, waj‛al maa anzalta lanaa quwwataw wa balaaghan ilaa heen.

«ستایش مخصوص خداوند، پروردگار جهانیان است، بخشنده و مهربان، مالک روز جزا. معبودی جز الله نیست که هر چه بخواهد انجام می‌دهد. بار الها! تویی الله، معبودی جز تو نیست، تو بی‌نیازی و ما فقیریم. بر ما باران نازل کن و آنچه نازل می‌کنی را مایه قوت و بهره‌مندی تا زمانی معین قرار ده.»

Reference: حسن. ابوداود: ۱۱۷۳