اَللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْمًا كَثِيْرًا وَلَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ فَاغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً مِّنْ عِنْدِكَ وَارْحَمْنِيْ إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

ئەڵڵاهوممَ ئیننی ظَلَمتو نَفسی ظوولمەن کَثیرەن وَ لا یَغفیڕووض-ذوونووبَ ئیللا ئەنتَ، فَغفیڕ لی مَغفیڕَتەن مین عیندیکَ وَڕحَمنی، ئیننَکَ ئەنتَل-غَفووڕووڕ-ڕَحیم

ئەی خودا! بەڕاستی من ستەمێکی زۆرم لە خۆم کردووە و هیچ کەسێک لە گوناهەکان خۆش نابێت جگە لە تۆ، بۆیە لێخۆشبوونێکی تایبەتی خۆتم پێ ببەخشە، و بەزەییت پێمدا بێتەوە، بەڕاستی تۆ زۆر لێخۆشبوو و پەروەردگارێکی میهرەبانیت. ئەبوبەکری سدیق (ڕەزای خودای لێبێت) دەگێڕێتەوە: داوام لە پێغەمبەری خودا (ﷺ) کرد کە نزایەکم فێربکات بۆ ئەوەی لە نوێژەکەمدا لە خودا بپاڕێمەوە. پێی فەرمووم بڵێم: (ئەم نزایەی سەرەوەی تیا باسکراوە)

Reference: بوخاری: ٨٣٤