از حسن بن علی (رضی الله عنه) روایت شده است: پیامبر الله (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) کلماتی را به من آموخت که در وتر می‌گویم -

اَللَّهُمَّ اهْدِنِيْ فِيمَنْ هَدَيْتَ وَعَافِنِي فِيمَنْ عَافَيْتَ وَتَوَلَّنِيْ فِيمَنْ تَوَلَّيْتَ وَبَارِكْ لِي فِيمَا أَعْطَيْتَ وَقِنِي شَرَّ مَا قَضَيْتَ فَإِنَّكَ تَقْضِي وَلَا يُقْضَى عَلَيْكَ إِنَّهُ لَا يَذِلُّ مَنْ وَالَيْتَ وَلَا يَعِزُّ مَنْ عَادَيْتَ تَبَارَكْتَ رَبَّنَا وَتَعَالَيْتَ

اللهم اهدنی فیمن هدیت، وعافنی فیمن عافیت، وتولنی فیمن تولیت، وبارک لی فیما اعطیت، وقنی شر ما قضیت، فانک تقضی ولا یقضی علیک، انه لا یذل من والیت، ولا یعز من عادیت، تبارکت ربنا وتعالیت

بار الها، مرا در زمره کسانی که هدایت کردی هدایت کن، و مرا در زمره کسانی که عافیت دادی عافیت ده، و مرا در زمره کسانی که سرپرستی کردی سرپرستی کن، و در آنچه به من عطا کردی برکت ده، و مرا از شر آنچه مقدر کردی حفظ کن، زیرا تو حکم می‌کنی و بر تو حکم نمی‌شود، همانا کسی را که تو دوست داشتی خوار نمی‌شود و کسی را که تو دشمن داشتی عزیز نمی‌شود. پروردگارا تو مبارک و متعالی هستی.

Reference: صحیح (آلبانی). ابو داود: ۱۴۲۵